Demon Pierdolniku

W moim czerwonym pokoju

Mieszka Demon Pierdolniku.

Humor ma niespotykany —

Figlem żart pogania psikus.

Trzeba przyznać mu tą rację,

Że wpisuje się designem —

Sam czerwony jak dno piekła

I zjarany jak Bob Marley.

Dzień za dniem wypala gramy

Mego uporządkowania,

Siwe dymy bałaganu

Wydmuchuje z siebie w zamian.

Szczerzy swoje małe kiełki

Uśmiechając się uroczo,

Otumania zmysły za dnia

A nie pozwala spać nocą.

Zatacza się wciąż z kąta w kąt,

Chichra pod nosem jak maniak.

Wstyd się przyznać, ale szczerze —

Nawet lubię tego drania.

Jest niezdarny i pocieszny —

Ot, taki niegroźny pajac.

Lecz ta chaotyczna gęba

Jakoś tak mnie uspokaja.

Stał się moim przyjacielem —

Przyznam to, ale po cichu —

Bajzel, nieład, mętlik oraz

Mały Demon Pierdolniku.