Symfonia trzech dźwięków

Szept

Myślę, że to niebo płacze,
Cicho szumi lekką mżawką.
Roni łzy nad miejskim parkiem,
Moczy bzy i puste ławki.

Uspokaja słotnym szeptem,
Zmywa lęki i nadzieje,
Rozsiewając trochę smutku
Pośród krzewów i alejek.

Delikatnym tchnieniem chłodu
Zatrzymuje czas na moment
I subtelnie muska skronie
Samotnością przyprószone.

Krzyk

Myślę, że to bóg się złości,
Ciska w szale talerzami.
Gdy rozbija je o ściany
Zasypuje świat gromami.

Jeden, ale w trzech osobach
Gniewu, żalu i rozpaczy,
Noc rozdziera, bo swej furii
Wyładować nie ma na czym.

Przyodziany w czarne chmury,
Popędliwy i szalony,
Grzmi ponuro, zagłuszając
Krzyki ze snu obudzonych.

Cisza

Myślę, że to śmierć umiera,
W niebyt zmierza wolnym krokiem.
Otulona w brak kolorów,
Zanurzona w ciepły spokój.

Bezszelestnie składa skrzydła,
Gładzi pióra drżącą ręką.
Znika cicho, potajemnie,
Bez znaczenia i wydźwięku.

Refleksyjnie patrzy w przestrzeń,
Staje sennie na krawędzi.
Świat sam sobie pozostawia,
I tak wiecznie żyć nie będzie.

Trójdźwięk wrażeń

Myślę, że to… ech, nieważne.
Świat już zdążył dojść do siebie.
Wytarł krople, wskrzesił ciszę
I zapomniał też o gniewie.

Ciepły promień wpełzł na niebo.
Szkło nikogo nie zraniło.
Czarne pióra gdzieś zniknęły,
Jakby nigdy ich nie było.

Jeszcze tylko pobrzmiewają
Trójdźwiękowych wrażeń tony.
Trzy wspomnienia poszarzałe,
Które lekko… czuć ozonem.

Demon Pierdolniku

W moim czerwonym pokoju

Mieszka Demon Pierdolniku.

Humor ma niespotykany —

Figlem żart pogania psikus.

Trzeba przyznać mu tą rację,

Że wpisuje się designem —

Sam czerwony jak dno piekła

I zjarany jak Bob Marley.

Dzień za dniem wypala gramy

Mego uporządkowania,

Siwe dymy bałaganu

Wydmuchuje z siebie w zamian.

Szczerzy swoje małe kiełki

Uśmiechając się uroczo,

Otumania zmysły za dnia

A nie pozwala spać nocą.

Zatacza się wciąż z kąta w kąt,

Chichra pod nosem jak maniak.

Wstyd się przyznać, ale szczerze —

Nawet lubię tego drania.

Jest niezdarny i pocieszny —

Ot, taki niegroźny pajac.

Lecz ta chaotyczna gęba

Jakoś tak mnie uspokaja.

Stał się moim przyjacielem —

Przyznam to, ale po cichu —

Bajzel, nieład, mętlik oraz

Mały Demon Pierdolniku.

Jak sen

Gaśnie

Z dnia na dzień coraz bardziej

Milknie

Zamyka się w sobie

I uśmiecha coraz rzadziej

Gdy szepcze

Robi to tak

Że ledwo ją słychać

I już wcale

Nie pozwala się dotykać

Puste

Pozbawione wyrazu spojrzenie

Kieruje tam

W ten mroczny

Niepokojący cień

Próbuje go odepchnąć

Westchnieniem

I tylko czasem

Tylko wtedy

Gdy zapada w sen

Na jej twarz

Wspomnienie

Spokoju powraca

Bo tylko wtedy

Ma wrażenie

Że się ten

Mały płomyk

Odradza

Porozumienie

Wystarczy tylko jeden uśmiech

Słuchaj bracie

Popatrz siostro

Mów do mnie mów

Mów do mnie jasno

Mów prosto

Pozory zazwyczaj są mylące

Więc uwierz

Tylko w ten

Uścisk dłoni lekko drżącej

Ten mały gest

Dotyk

Pełen niedomówień

Ja też nie wiem czy gdzieś jest

Most

Zwany porozumieniem

Ale mów do mnie mów

Wprost

Jasnym znaczeniem